İstanbula kar yağar adı afet olur!
Yukarısı ile aram iyi anlaşılan! Kar yağdı da yağdı, şikâyetçi miyim? Hayır. İstanbul’da kar var ben işe gitmeye çalıştım, hatta gittim! Aklımı peynir ekmekle mi yemişim! Neden bu havada dışarı çıkıyorum ki! Neden bir gün olsun keyifle oturup evimde kendimi kara teslim etmiyorum? Bırak işi gücü al eline çayı, küpeştelere fon yapmış kar eşliğinde bu doğa harikasını doya doya izle! Olmaz, kar araçları tuz basıp illa ki asfaltın siyah yüzünü bize gösterecek! N eden bir gün olsun ara veremiyoruz ki bu köleliğimize? Neden tabiat olaylarına doğal afet yakıştırmasını yapıştırıyoruz. Belki de tanrı evde kalmamızı istiyordur! Çok yağmış olması bizi cezalandırmak için değil belkide evimize, ülkemize, dünyaya bereket gelsin diye öyle olmuştur. Medya’nın tüm araçlarında ölçüsüz bir dil hâkim . Beyaz Afet! İstanbul’u teslim alan felaket! Bir şeyin afet olabilmesi için insanların hayatına karşı yıkıcı, sarsıcı etki yapması lazım. Öyle her şeye afet sıfatı yapıştırılmaz. İrademizi...