istanbul istanbul olalı blog

Anne olan tüm bloggerları saygı ile selamlıyorum Annelerimizin üzerimizdeki emeğini ciltler dolusu kitap,  yüz binlerce blog post yazsak anlatamayız. Herkesin annesi ile ilgili yüreğine dokunan bir hikayesi vardır. Bekle beni anne İnsan çocuk sahibi olmayınca gerçekten anneliği babalığı gerektiği kadar idrak edemiyor. Allah her isten insan evladına anne ve baba olmayı kısmet etsin. Bir arkadaşımın doğum günü için Beyoğlu'ndan saat 2.30 civarında dönünce onu koltukta uyuklarken buldum. İşte o gün geldi aklıma. Annem,   Taksim'den eve sabaha yakın döndüğüm o geceyi koltukta uyuklayarak geçirmiş.  Estambul korkutucu anneler tedirgin. Bir çocuğun annesini izlemesi İşte ben o gece annemi  izlemiştim uzun süre.  Alnındaki kırı şıkları saymıştım  tek tek!  Acaba alnındaki o üç çizgiden biri ben miydim anne! Yıllar geçti, bak benim de alnım da  çizgiler oluştu biri sensin anne! Kırkıma doğru giderken yataklara düşünce “anne anne” diye ...

Anneler Günü İstanbul Dün İstanbul Anneler Günü münasebetiyle hareketli bir gün geçirdi. Anneler uzakta olunca tabi ki burnumuzun direği sızlıyor. Dolayısıyla bu anneler günü de bizim için biraz hüzünlü oldu. Ben içime dokunan şu Bedirhan Gökçe şiirini pek beğenirim. Özellikle öksüz büyümüş tüm çocuklarımızı sevgiyle öpüyorum. Bedirhan Gökçe Şiiri Merhaba anne, Yine ben geldim. Merak etme okuldan çıktımda geldim.  Annelerde babalar gibi merak eder mi bilmiyorum ama Ali "Okula gitmezsem annem çok kızar, merak eder" demişti de Onun için söylüyorum. Geçen hafta öğretmen, Sağ elimde sarımsak, sol elimde soğan dedirte dedirte Öğretti sağımı solumu. Ben biliyorum artık anne sağım neresi, solum neresi Ağrıyan yanımın neresi olduğunu Şimdi iyi biliyorum anne. Hani geçen geldiğimde Şuram acıyor işte şuram demiştim de Bir türlü söyleyememiştim ya acıyan yanımı anne Bak şimdi söylüyorum Şuram işte, Sol yanım çok acıyor anne... Hakikaten içli bir şiir...